بعضى از مفسران گفته‌اند : « رزق حسن » ، اشاره به نعمتهايى است كه وقتى چشم انسان به آن مىافتد ، چنان مجذوب مىشود كه نمىتواند ديده از آن بر گيرد و به غير آن نگاه كند ، و تنها خدا قدرت دارد كه چنين روزى را به كسى دهد . بعضى از دانشمندان شان نزولى براى اين آيه ذكر كرده‌اند كه خلاصه اش چنين است : « هنگامى كه مهاجران به مدينه آمدند بعضى از آنها به مرگ طبيعى از دنيا رفتند ، در حالى كه بعضى شربت شهادت نوشيدند ، در اين هنگام گروهى تمام فضيلت را براى شهيدان قائل شدند ، آيه فوق نازل شد و هر دو را مشمول بهترين نعمتهاى الهى معرفى كرد ، لذا بعضى از مفسران از اين تعبير چنين نتيجه گرفته‌اند كه مهم جان دادن در راه خدا است چه از طريق شهادت باشد و چه از طريق مرگ طبيعى ، هر كس براى خدا و در راه خدا بميرد مشمول ثواب شهيدان است ( ان المقتول فى سبيل اللَّه و الميت فى سبيل اللَّه شهيد ) ( 1 ) . و در آخرين آيه نمونه اى از اين رزق حسن را بازگو كرده مىگويد : « خداوند آنها را در محلى وارد مىكند كه از آن راضى و خشنود خواهند بود » ( * ( لَيُدْخِلَنَّهُمْ مُدْخَلًا يَرْضَوْنَه ) * ) . اگر در اين جهان از منزل و ماواى خود به ناراحتى تبعيد و اخراج شدند خداوند در جهان ديگر آنها را در منزل و ماوايى جاى مىدهد كه از هر نظر مورد رضايت آنها است ، و به اين ترتيب ايثار و فداكارى آنان را به عاليترين وجه جبران مىكند . و در پايان مىفرمايد : « خداوند ، عالم و آگاه است و از اعمال اين بندگانش با خبر ، و در عين حال حليم است » و عجله در مجازات و كيفر نمىكند ، تا مؤمنان در اين ميدان آزمايش پرورش يابند و آزموده شوند ( * ( وَإِنَّ اللَّه لَعَلِيمٌ حَلِيمٌ ) * ) .

--> ( 1 ) تفسير قرطبى جلد 7 صفحه 4480 .